Rijksarchief, Maastricht

Het Rijksarchief is in het voormalige Kloostercomplex van de Minderbroeders daterende uit de 14e eeuw gehuisvest. In 1993 heeft een grondige restauratie en modernisering van het complex plaatsgevonden waarbij de betonnen archiefdepots 3 etages onder grond gesitueerd zijn. Om het ondergrondse gedeelte bovengronds aan te sluiten heeft de architect gekozen voor een “open aansluiting” met de fundering van de naastgelegen kerk die thans als studieruimte in gebruik is. De constructieve aansluiting met de kerkfundering vond plaats via een dilatatievoegconstructie die ca. 20 cm boven de grondwaterstand aangebracht was. Lekkage door de constructie boven dit niveau werd geaccepteerd omdat deze situatie maar één keer per 100 jaar zou voorkomen. Echter net voor de oplevering in 1994 werd die hoge waterstand al bereikt en duizenden m3 water stroomde de archiefruimtes in waarna men gezocht heeft naar een adekwate oplossing die de uitgangspunten van het ontwerp niet zouden verstoren. Deze werd gevonden in het volvlakkig Aquapress injectiesysteem die tevens als een grondstabilisatie werd toegepast teneinde ook tegen de waterdruk bestand te zijn. Saillant detail daarbij is dat met Aquapress AC naast de bodemafdichting ook de steunberen en bouwmuren tegen capillair vochttransport beschermd werden. Dat deze techniek goed functioneert is inmiddels wel gebleken, bij de nog hogere waterstand in 1995 en recent in 2003 bleek de afdichting nog steeds te functioneren terwijl op verschillende plaatsen de betonconstructie voor nieuwe lekkage zorgde. Men zou kunnen stellen dat Aquapress een grotere waterdichtheid heeft dan vele daarvoor ontworpen constructies.